Waarom sommige verhalen blijven hangen

Een andere docent die me is bijgebleven is Herr Trompert. Deze meneer gaf Duits en was zeer correct. Hem aanspreken met ‘du’ in plaats van ‘Sie’ was er niet bij. Toch keek ik uit naar zijn lessen. De ene keer analyseerden we een gedicht en de andere keer keken we een film waar we vervolgens over in gesprek gingen. Wat me fascineert, is hoe de aanpak van deze docenten zoveel invloed heeft gehad op hoe interessant ik de lesstof vond.

Ik ben ervan overtuigd dat vrijwel iedereen iets interessants te vertellen heeft. De vraag is alleen hoe je dat verhaal vertelt. Welk format of medium past daarbij? Momenteel krijg ik geschiedenisles van een andere verhalenverteller: Daan Schuurmans. Mijn vriend en ik kijken regelmatig voor het slapen gaan naar ‘Het Verhaal van Nederland’. Wat me daarin aanspreekt is niet alleen de geschiedenis zelf, maar vooral de manier waarop die wordt verteld. Gebeurtenissen die ooit ver weg leken, worden ineens invoelbaar. Je kijkt niet meer naar jaartallen, maar naar mensen.

Deze zomer mag ik tijdens het Eyewitness Event in Wageningen ook een klein beetje in die rol stappen. Samen met vijfhonderd re-enactors brengen we een gebeurtenis uit de Tweede Wereldoorlog opnieuw tot leven. Terwijl de veldslag zich ontvouwt, loop ik door het verhaal heen en neem ik bezoekers mee in wat daar ooit gebeurde.
Misschien is dat wel wat mij zo aantrekt in televisie, theater en evenementen. Niet alleen het overbrengen van informatie, maar het moment waarop informatie betekenis krijgt. Wanneer een onderwerp dat eerst ver weg leek, ineens dichtbij komt.

Soms vergeet ik hoe krachtig het is, dat de manier waarop je een verhaal vertelt ervoor kan zorgen dat iemands perceptie verandert omdat ze iets beter begrijpen of zich even verplaatsen in een andere tijd, situatie of persoon. En als dat lukt, dan doe je veel meer dan informatie overbrengen. Dan breng je iets tot leven.

Dagmar Rijff
Presentatrice, host & dagvoorzitter