De paradox van zichtbaarheid
Toen ik vier jaar was, stond ik voor het eerst op een podium. Op een open podium. In een groene tutu mocht ik alle acts met twee andere vriendinnetjes aankondigen. Vanaf dat moment was ik verliefd en vulde ik de programma’s het liefste volledig zelf met zelfverzonnen dansjes, liedjes en toneelstukjes.
Niet alleen het toneel lonkte, als ergens een camera verscheen, stond ik ervoor. Wanneer mijn moeder mijn pasgeboren broertje wilde filmen, was dat precies het moment waarop ik iets wilde vertellen, pontificaal in beeld.
Veel mensen ervaren een podium als iets spannends. Ik ervaar het juist als een plek waar ik volledig mezelf mag zijn. Waar nieuwsgierigheid wordt aangemoedigd. Waar ik vragen mag stellen. Waar enthousiasme niet te veel is. Waar ik niet hoef na te denken of ik te veel ruimte inneem. Het toneel voelt soms als een uitvergrote versie van mezelf. Niet omdat ik iemand anders word, maar juist omdat ik dichter kom bij wie ik ben.
Voor mensen staan voelde altijd als vanzelfsprekend. Helaas veranderde dat toen ik op een gegeven moment een stuk zelfbewuster en onzekerder werd. Ik werd voorzichtiger, observeerde meer en nam niet automatisch het hoogste woord in een groep. Die onzekerheid sijpelde ook door voor de camera of op het toneel. Door de zelf opgelegde vrijheidsbeperking, werd de drang naar het voor mensen staan van binnen eigenlijk alleen maar groter.
Grappig genoeg zit de vrijheid juist in de connectie met het publiek. Het gaat mij namelijk zelden om zelf gezien worden. Sterker nog: de momenten waarop ik me het meest gezien voel, zijn vaak de momenten waarop iemand anders zich gezien voelt. Tijdens een interview. Een gesprek op een podium. Het delen van eenzelfde verhaal.
Dat moment wanneer een zaal gezamenlijk lacht, stilvalt of herkenning vindt, dat is vrijheid, dat is gezien worden. Zonder publiek is het enkel een monoloog. Met publiek ontstaat verbinding. En verbinding ontstaat alleen als we elkaar in alle vrijheid zien.
Dagmar Rijff
Presentatrice, host & dagvoorzitter