Het meest kostbare wat mijn oma me heeft nagelaten

Samen met mijn opa begon oma in de jaren ‘70 de allereerste biologische zuivelboerderij van Nederland. Ze maakte onder andere boter, kaas, yoghurt, karnemelk, et cetera. Op en top-pionierschap, ook al werden ze door veel mensen in die tijd voor gek verklaard. Toch bleven ze geloven in hun missie en werd het kleine dorpje in Brabant binnen de kortste keren dé plek waar mensen vanuit heel Nederland, België en Duitsland op af kwamen om met eigen ogen te zien hoe het biologisch boeren eraan toeging. In die tijd was het écht uniek en het waren zakelijk gouden jaren.
Hoewel oma zielsveel van opa hield, maakte dit leven haar wereld klein. Te klein. Opa was ondernemer. Een boer. Een huismus. Oma wilde de wereld ontdekken, maar daar was geen ruimte voor. Een boerenleven kent geen weekend of vakantie, en dus schikte ze zich daarnaar.

Mijn opa stierf plotseling in 1996. Oma was toen 58 jaar oud. Het was een enorme klap, want het was precies die periode dat ze besloten het rustiger aan te gaan doen en samen te gaan genieten van het leven. Zo ver is het nooit gekomen, helaas.
Wat oma toen is gaan doen, is voor mij het voorbeeld van zelf eigenaarschap en verantwoordelijkheid nemen voor je toekomst. Ze ging niet bij de pakken neer zitten. Ze ging niet thuis wegkwijnen achter de geraniums. Ze koos ervoor opnieuw te beginnen. Om háár leven te gaan leiden.

Ze startte een avondopleiding aan de Universiteit van Utrecht. Geologie, omdat ze altijd al hield van bijzondere stenen. Ze ging leren beeldhouwen. Ze maakte vele reizen naar verre landen en kreeg op een gegeven moment ook een nieuwe relatie. Ze schreef het tweede deel van haar leven helemaal opnieuw, helemaal zelf en op haar voorwaarden.
Toen wij, mijn oma en ik, begin 2021 samen op de bank zaten (ik was toen 25), vroeg ik haar naar die periode. Waarom ze ervoor koos om zo het roer om te gooien en opnieuw te beginnen. Ze keek me aan, en zei: “Weet je Martine, iedereen wordt geboren met talenten, je moet er alleen zelf wat mee doen.”

En dat was het. Dat was het zinnetje dat ik in mijn hart heb gesloten en waarmee ik haar nalatenschap met me meedraag. Want ook al heb je talenten, dromen, passies en ambities, zolang je er zelf niets mee doet, doet niemand het voor je. Dat kan niet. Bij mij ging de knop om toen ik 25 was, bij mijn oma pas toen ze 60 was. Laat dit voor jou de reminder zijn dat het nooit te laat is om je talenten te ontwikkelen en te doen wat jóu gelukkig maakt.

Martine van der Meijden
Dagvoorzitter & presentatrice