Brandjes
Wat doe je als hoofdredacteur de hele dag? Dat is nog niet zo makkelijk te zeggen. Op Substack schreef ik gisteren over de dag dat ik Imo Muller wilde overtuigen om marketing manager van Runner’s World te worden door Richard Bransons boek Screw it, let’s do it door zijn brievenbus te gooien. Of het hielp, weet ik niet, maar hij kwam aan boord.
De juiste mensen aannemen, zo leerde ik lang geleden, is een van de weinige manieren waarop je écht verschil kunt maken als hoofdredacteur. Verder is het vooral brandjes blussen, vaker dan je denkt. Ik herinner me een woedende manager bij Runner’s World, omdat we op een wedstrijdfoto bij een van zijn atleten het sponsorlogo van zijn shirt hadden geshopt.
Ik begreep er niks van: wij shopten nooit zomaar een logo van een shirt. Hoewel ik op vakantie was, mailde ik de fotoredacteur, die zei dat we de foto zo van een beeldbank hadden gehaald. Op zijn beurt mailde hij de fotograaf: ‘Heb jij het logo van de teamsponsor van een wedstrijdshirt geshopt?’ Ook de fotograaf zag het nu pas. Verbaasd mailde hij de atleet. ‘Klopt,’ schreef de atleet. ‘Vooraf, bij het strijken van mijn shirtje, bleef het logo plakken aan de strijkbout. Alles weg!’
Bij Vox valt het vooralsnog mee met die brandjes. En de juiste mensen waren al aan boord, dat scheelt. Dat is extra prettig omdat de maand van de jaargesprekken voor de deur staat. Bij DPG moest iedereen ter beoordeling een letter krijgen (A, B, C of D), bij andere uitgeverijen was het een cijfer. Bij de universiteit werkt het gelukkig anders: daar voer je gewoon een goed gesprek.
Olivier Heimel
Hoofdredacteur van universiteitsblad Vox