Article header image
Article header image

Oogcontact in Covid-tijd

En het lijkt zo simpel, maar in de praktijk vinden we het allemaal best wel lastig. Zeker als daar ook nog eens een webcam aan wordt toegevoegd. Nu hoorde ik gisteren een radiocommercial waarin gezegd werd: “Nu we de verbinding met elkaar gevonden hebben”, door Covid bedoelt de stem, “moeten we die vasthouden en doorpakken.”
Ik kan nu een heel moralistisch verhaal hier over Covid-19 gaan ophangen hoe we juist wel of juist niet meer verbinding met elkaar maken, gemaakt hebben of gemaakt zouden moeten hebben. Ga ik niet doen. Althans, dat is niet mijn bedoeling. Want contact maken, de verbinding zoeken, is naar mij idee van alle tijden, altijd geweest en nu niet ineens meer dan ooit.

Maar hoe maak je dan toch contact in een tijd waarin alles zo veroordelend is, waarin werkelijk alles onder zo’n groot vergrootglas ligt, een tijd waarin elke Nederlander zich door zijn eigen sociale mediakanaal gesterkt voelt een kritische mening te moeten uiten? Zichzelf beter hoort dan naar een ander te luisteren. En hoe maak je dan toch contact in bijvoorbeeld een videogesprek, dat godzijdank uitkomst biedt om door te werken, maar waarbij we elkaar niet eens meer in de ogen aan kunnen kijken? Hoe maak je dan die verbinding?

Als je iemand op straat of in een winkel in de ogen aankijkt, hoor je al op de achtergrond alle gedachten van beiden als een stoorzender; waarom draagt hij op straat wel/geen mondkapje? Zou hij het al gehad hebben? Waarom staat die zo dichtbij? Nou, die ander neemt die anderhalve meter wel héél ruim. Is dit nou uit respect naar mij of is hij zelf bang? In het oogcontact verbergen zich nu meer vragen dan ooit, vragen die misschien een echte verbinding enorm in de weg zitten.

Wellicht zit de verbinding hem dan ook niet in kijken en oordelen, maar in naar elkaar luisteren. En dat is ook het advies dat ik meegeef tijdens mijn trainingen op dit moment, als het gaat om verbinding maken tijdens een beeldgesprek. Kijk recht in de camera, ook al zijn daar even niet die twee andere ogen te vinden en schakel over naar je luistermodus. Hoor niet alleen wat die ander zegt, maar luister vooral naar wat die ander vertelt. Focus op de emotie in de stem en stem daarop af voor verbinding.
Listen more than you talk. Nobody learned anything by hearing themselves speak — Richard Branson

Fabienne de Vries
Presentatiecoach Dr. Pitch, radiopresentatrice New Business Radio en GoodLife Radio, voice-over

Bericht delen

Article header image
Article header image

Wijzen lessen van een zesjarige

Het voelt als een afsluiting van een rare, ambivalente periode. Want die thuisscholing heeft me best het een en ander geleerd, en dan heb ik het niet over de leerlesjes van mijn dochter. Allereerst vond ik het heel bijzonder om eens een inkijkje te krijgen in het lesmateriaal van nu. Daarnaast vroeg ik me al vaker af, wat doen die kinderen nou de hele dag op school? Dus ook een blik in het rooster en ritme van de schooldag vond ik leerzaam.
Daarbij is mijn respect voor leraren nog meer gegroeid door hoe zij zo’n groep (ook online) in het gareel wisten te houden… Diepe buiging voor het geduld dat zij hebben. In de uren eromheen heb ik intensief met mijn dochter gewerkt en dacht regelmatig: God, je zal er toch 27 zo moeten begeleiden, pffff.

Het heeft me ook iets anders geleerd. Het inkijkje in het schoolleven van mijn dochter werkte ook vice versa. Mijn dochter kreeg ook een inkijkje in mijn werk- en huishoudelijk leven. Normaal werk, telefoneer, strijk, boen, ruim ik op, wandel met de hond, doe de boodschappen et cetera, allemaal tijdens haar schooltijd om zo die gezellige moeder om 15.00 te zijn die met een kopje thee en een koekje thuis zit.
Om vervolgens nog een puzzel of knutselwerkje met haar te kunnen doen, dan wel van de hockeyvelden naar de pianoles te rennen. Mijn rustige tijd voor mezelf begint eens een keertje om 21.00 uur (als ik mazzel heb) als zij op bed ligt, de vaatwasser is ingeruimd en mijn werk is voorbereid.

Het feit dat zij van deze ratrace nu eens een aantal weken getuige was, leverde de volgende conclusie op: “Mam, jij doet altijd alles voor iedereen, maar ik zie je nooit eens rustig ontspannen en genieten van die ontspanning.” Oei, reality check van een zesjarige!
Vandaag is het dan wel maandag, wasdag, plandag, boodschappendag, en nog 1000-en-1-andere-dingen-doe-dag. Maar het bij deze besloten dat het vandaag ontspannen-en-genieten-met-mijn-dochter-dag is. Dank je wel Teddy, voor deze wijze les!

Fabienne de Vries
Presentatiecoach Dr. Pitch, radiopresentatrice New Business Radio en GoodLife Radio, voice-over

Bericht delen

Article header image
Article header image

Klokkenluider

Ik luister er sinds kort anders naar. Het is niet meer vanzelfsprekend dat de klok op de toren op tijd staat en dat ik ieder uur kan horen hoe laat het is.
De kerkklok doet het, omdat de oude uurwerken die erin zitten dagelijks worden opgedraaid door een vrijwilliger. Volgens de Governancecode Publieke Omroep moet ik mijn nevenfuncties opgeven. En een van mijn nevenfuncties is dat ik lid ben van het klokkenluidersgilde in Pingjum. Dat klinkt goed, niet?

Met de sleutel van de toren wandel je naar de kerk, opent het hek, loopt tussen de graven van de begraafplaats naar de dikke houten deur die toegang geeft tot de toren. Je doet het licht aan, en klimt met twee ladders omhoog. Dan kom je bij de twee uurwerken die in een houten kast staan opgesteld en die ongeveer iedere 24 uur opgedraaid moeten worden.
Met een grote slinger draai je de twee enorme gewichten zo’n twaalf meter op. That’s it. Een ding is tricky: draai het uurwerk niet op als de klok slaat is, want dan lopen de klokslagen niet meer synchroon met de tijd die wordt aangegeven op de wijzerplaat.

De klok slaat vijf. Dat klopt. Loser time! Fijn weekend.

Gerda Bosman
Hoofdredacteur Wetenschap NTR

Fotocredit: @inklinesbleed

Bericht delen

Article header image
Article header image

IK SCHREEF

Bericht delen

Article header image
Article header image

The greatest show

Het woord wetenschap klinkt zwaar, serieus. Maar wetenschap begint ergens anders. Je ziet iets, je begrijpt het niet. Je kunt het niet plaatsen in de aannames die je hebt. Je wordt nieuwsgierig en je denkt: hoe zit het dan wel? Gelukkig zijn vele onderzoekers je voor gegaan en deden daadwerkelijk onderzoek. Zo krijg je antwoord. Nieuwsgierigheid hoeft geen doel te hebben. Het kan voortkomen uit pure verwondering. Met vaak toch nuttige toepassingen.
Mijn collega Bouwe van Straten struint iedere week de wetenschappelijke tijdschriften door, op zoek naar die verwondering. Iedere week stelt hij een lijst samen met interessant nieuws, nog onder embargo. Bijvoorbeeld: wetenschappers van het Radboud UMC legden contact met dromende mensen, lucide dromers die tijdens hun REM-slaap vragen konden beantwoorden door oogbewegingen te maken of hun gezichtspieren samen te trekken. Zo gaven ze antwoord op ja/nee vragen, rekenden ze sommen uit en volgden instructies op.

Het was de pandemie die je wist dat zou komen, en toch werden we erdoor overvallen. Om dat in de toekomst te vermijden stelden drie Zwitserse onderzoekers de Epidemiological Blueprint for understanding the Dynamics of a Pandemic op. Opdat we de beter zijn voorbereid op de volgende pandemie, of die nu zo mild is als de griep of zo dodelijk als ebola.
Mensen slapen in de dagen voor volle maan duidelijk korter dan op overige dagen. Dat geldt niet alleen voor mensen op het platteland, maar ook in de stad, lees je in Science Advances. Huiskatten zijn een nachtmerrie voor vogels en kleine zoogdieren. De schade die ze aanrichten, kan worden voorkomen als hun baasjes veel met ze spelen en ze een eiwitrijk (lees vlees)dieet geven. Katten die dergelijke baasjes hadden, brachten 36% minder prooidieren thuis. Tien minuten spelen per dag verminderde het jagen al met een kwart. Britten, natuurlijk.

Kortom, science is the greatest show on earth. De ‘onderwerpen van Bouwe’ komen regelmatig uitgebreider als artikel op de site van NPO Radio 1 terecht, als de embargo’s verlopen zijn.

Gerda Bosman
Hoofdredacteur Wetenschap NTR

Fotocredit: @inklinesbleed

Bericht delen

Article header image
Article header image

Testen

Wat dat stokje allemaal niet beroert in die neus. Alsof er in je hersenen wordt gepoerd. Spot on op je niesreflex. Kwadratische wasabi. “Drie, twee, een. En dat was ‘m weer.” Iedere keer besluit je dat ie de volgende keer maar in het andere neusgat moet. Bij een positieve test moet je gelijk naar huis en in quarantaine. De crew van het nieuwe wetenschapsprogramma Atlas (NPO 2) ondergaat dit coronaritueel tweemaal in de week. Leuker wordt het niet.

Alhoewel, toch. De test die de medewerkers ondergaan, is dan wel niet waterdicht, maar haalt wel potentiële superspreaders eruit, dus dat is best wel leuk. Intensief testen verkleint de kans dat je iemand besmet en dus ook dat de mensen om je heen jou besmetten. Als je samen een studioprogramma maakt, is het wel belangrijk dat de opname daarvan geen superspreading event wordt. Dat zou ook wel wat zijn: ‘Alle Atlas-medewerkers in quarantaine’. Sta je er lekker op als nieuw wetenschapsprogramma.

Het fijne van werken bij een wetenschapsprogramma is dat je ook je eigen nieuwsgierigheid bevredigt. Zo vertelde arts-viroloog Anne Wensink in Atlas of sneltesten de kortste weg naar een vrije samenleving kunnen zijn. En dat er blaastesten zijn ontwikkeld. Beter!

Gerda Bosman
Hoofdredacteur Wetenschap NTR

Fotocredit: @inklinesbleed

Bericht delen

Article header image
Article header image

Nachtgasten

Het besluit om de gasten ’s nachts uit te nodigen, heeft een heel praktische reden. Als je overdag het gesprek opneemt, moet je toch nog ‘s nachts naar de studio om het uit te zenden. Opnemen en later uitzenden betekent dubbel werk. De live nieuws en sportzender wil dat er 24/7 iemand in de studio zit voor het geval er calamiteiten plaatsvinden waar verslag van gedaan moet worden.
Een opgenomen gesprek uitzenden is saai, en ’s nachts is het vechten tegen de slaap. Live, dat is niet alleen praktisch, maar houdt je ook wakker. En de gasten komen graag. Als ze de uitnodiging afslaan, is er meestal een praktische reden zoals een gebrek aan vervoer of oppas. Of er zijn gezondheidsredenen.

De schrik sloeg de redactie dan ook om het hart bij de invoering van de avondklok. Dan vraag je wel erg veel van een gast, de maatregel zou vast het aantal ja-zeggers beperken. Maar het tegendeel blijkt: een uitnodiging voor een live programma op radio of tv is een legitieme reden om over straat te gaan tijdens de avondklok. De gasten mogen er even uit.
Een exclusief aanbod dat bijna geen genodigde kan weerstaan. Vanaf het verlaten Media Park, in het stille radiohuis samen een programma maken dat toch zo’n 30.000 mensen bereikt. Daar doen wij niet te min over: een flink voetbalstadion. Iedere nacht. Luisteraars hoeven er overigens niet voor wakker te blijven, alle nachtelijke gesprekken zijn ook te beluisteren in de podcast Focus Wetenschap. Avondklok of geen avondklok.

Gerda Bosman
Hoofdredacteur Wetenschap NTR

Fotocredit: @inklinesbleed

Bericht delen

Article header image
Article header image

‘Kleine’ distributeurs

NLconnect voert voor veel van deze partijen de onderhandelingen met contentpartijen over doorgifte van zenders. Daarbij valt op dat sommige televisiezenders bij deze distributeurs het onderste uit de kan lijken te willen halen: prijzen stijgen en voorwaarden lijken soms wel van een andere planeet.
Dat bevreemdt mij al een tijdje. Allereerst omdat ook kleinere omroepdistributeurs belangrijk zijn voor de dekking van televisiezenders in Nederland, waar adverteerders zo aan hechten. Ten tweede omdat concurrentie voor de Grote Twee me juist in het belang lijkt van contentpartijen. En ten derde omdat lineaire televisie zichzelf met prijsstijgingen verder uit de markt voor kijktijd dreigt te prijzen.

Wat ik wel begrijp, is dat contentpartijen nieuwe en kleine distributeurs nogal eens als lastig en als ‘gedoe’ ervaren. Onbekend maakt soms onbemind. NLconnect wil daarom een soort keurmerk zijn voor nieuwe omroepdistributeurs: met een gedragscode laten we nieuwkomers in de markt weten wat de spelregels zijn waar ze zich aan moeten houden.
We hopen daarmee wat koudwatervrees bij contentpartijen weg te nemen en de distributiemarkt in beweging te houden. Zo voorkomen we dat zowel kijkers als contentpartijen ‘veroordeeld’ zijn tot de Grote Twee en verzekeren we dat er nog wat te kiezen blijft.

Mathieu Andriessen
Directeur vereniging NLconnect

Bericht delen

Article header image
Article header image

De laatste buitengebieden

Er ontstond zelfs een soort nieuwe tweedeling: het oosten van het land is inmiddels beter voorzien van glasvezel dan het westen. Waar tien jaar geleden ongeveer 400.000 panden van snel internet verstoken waren, ligt de kabel daar nu bijna overal in de grond of staat dat in de planning. Wat straks resteert, zijn zo’n 20.000 adressen die onmogelijk op commerciële basis kunnen worden aangesloten op glasvezel. Er zijn twee oplossingen voor die laatste panden. Vandaag presenteer ik die in een online meeting aan provincies.

Allereerst kunnen de afgelegen adressen worden aangesloten met stabiele en snelle draadloze technieken als fixed wireless en 5G. Die zijn al commercieel op de markt beschikbaar en bieden behalve voor deze adressen ook uitkomst voor tijdelijke connectiviteit zoals op festivalterreinen en bouwplaatsen. Politiek Den Haag ziet met name glasvezel als oplossing voor de laatste panden.

In een motie van GroenLinks-Kamerlid Laura Bromet riep de Kamer eind vorig jaar op om te zoeken naar financieringsmogelijkheden hiervoor. Wie dat wil, zal in de publieke buidel moeten tasten. Bijvoorbeeld door de gelden uit het Europese Corona Herstelfonds RRF in te zetten, dat precies het doel heeft om beter uit de crisis te komen met snel internet naar alle huishoudens, ook op het platteland.

Mathieu Andriessen
Directeur vereniging NLconnect

Bericht delen