Het begint bij onze kinderen

Gisteren hadden we de kick-off van een film die eigenlijk nooit bij ons had moeten liggen. Oorspronkelijk zat het project bij een andere distributeur. Door de moeilijke marktomstandigheden kwam die partij in zwaar weer terecht en ging uiteindelijk failliet. Gelukkig is er inmiddels een doorstart gemaakt en gaat het weer de goede kant op. Toch blijft het een beetje een bitterzoet verhaal, want wij zijn ontzettend blij met de film.

De producent heeft er bijna acht jaar over gedaan om de financiering rond te krijgen en ik denk oprecht dat dit één van de grootste Nederlandse familiefilms van volgend jaar kan worden. Het team is enthousiast, de plannen liggen klaar en we kunnen niet wachten om ermee aan de slag te gaan.
Tegelijkertijd zegt het ook iets over de markt waarin we opereren. Want juist Nederlandse kinderfilms blijken vaak het moeilijkst te financieren. Niet omdat er geen publiek voor is. Integendeel. De opening van De Film van Rutger, Thomas en Paco 2 laat deze week opnieuw zien dat Nederlandse kinderfilms nog steeds een enorm publiek kunnen bereiken. Het probleem zit ergens anders.

Een Nederlandse kinderfilm is in de bioscoop vaak veel waard, maar buiten de bioscoop aanzienlijk minder. Streamingdiensten en televisiezenders betalen nu eenmaal vaker voor volwassen drama’s, thrillers en series dan voor lokale kinderfilms. Terwijl de investering die nodig is om een familiefilm te maken vaak vergelijkbaar is, en soms zelfs hoger ligt.
Daardoor ontstaat een vreemde situatie. Iedereen vindt jonge doelgroepen belangrijk. Iedereen vindt dat we nieuwe generaties bioscoopbezoekers moeten opleiden. Maar juist de films die dat doen, zijn vaak het lastigst te financieren. Die discussie voer ik inmiddels al jaren. En eerlijk gezegd verbaast het me nog steeds hoeveel scepsis er soms bestaat tegenover commerciële kinderfilms. Alsof een film met populaire talenten automatisch minder waardevol zou zijn. Alsof succes iets is waarvoor je je moet verontschuldigen.

Terwijl bioscoopbezoek ergens begint. Niemand wordt op zijn vijfendertigste ineens bioscoopbezoeker. Dat leer je als kind. Je leert dat een film iets is waarvoor je de deur uitgaat. Dat je een kaartje koopt. Dat je samen in een zaal zit. Dat een bioscoopbezoek iets bijzonders is. Als we over tien jaar nog steeds een gezonde Nederlandse bioscoopsector willen hebben, dan begint dat volgens mij niet bij volwassenen. Het begint bij onze kinderen.

Thomas Wolff
General Manager Splendid Film

Foto: Wessel de Groot

Het begint bij onze kinderen

De week van Thomas Wolff