Dialectrock als erfgoed

Niet dat ik een verstokte anhanger ben – want zo noemen de fans van Normaal zich – maar als geboren en getogen Tukker ben ik natuurlijk wel opgegroeid met de muziek (en teksten) van Bennie Jolink en zijn mannen.
Vorige week zag ik een soort shortlist voorbij komen van het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland (KIEN), waarop ook dialectrock stond vermeld. Nu heeft het Anhangerschap vorig jaar in het kader van het vijftigjarig bestaan van Normaal de band en z’n rituelen voorgedragen als erfgoed, maar op deze lijst zie ik dat het KIEN kennelijk heeft besloten dat breder te trekken en dialectrock in z’n geheel op de erfgoedlijst te plaatsen.

Dat leek me zeker een verhaal waard. Bennie Jolink gevraagd om een reactie en die liet weten oerend trots te zijn dat Normaal dus kennelijk “niet alleen maar een succesvol bandje is”, maar ook een bepaalde nalatenschap heeft achtergelaten.
Als ik dergelijke verhalen maak, sein ik vaak mediawatch van het ANP en Bureau Regio – het samenwerkingsverband van de regionale omroepen van tevoren in. En ook had ik de collega’s van Omroep Gelderland en RTV Drenthe ingelicht dat dit verhaal eraan zat te komen.

Het verhaal van zaterdagochtend op de website van RTV Oost werd uitgebreid opgepakt. Behalve de regionale omroepen van Gelderland en Drenthe besteedden ook het Jeugdjournaal, Hart van Nederland en ook het ‘grote mensenjournaal’ aandacht aan het fenomeen dialectrock. Wat ik in dat soort gevallen vaak doe, is naderhand nog even weer contact zoeken met betrokkenen. In dit geval dus de voorzitter van het Anhangerschap.

Wat een bepaalde publicatie teweeg heeft gebracht. Positieve reacties, of juist negatief? Als haast een soort vorm van nazorg. Toegegeven, dat klinkt wat pastoraal, maar het hoort in mijn ogen ook een beetje bij je werk als journalist. Mensen vertellen je hun verhaal of vertrouwen je iets toe en dan mag je ook naderhand best even van je laten horen. Soms levert het zelfs weer een nieuw verhaal op.
En je merkt dat mensen dat waarderen. Want het is lang niet altijd een vanzelfsprekendheid dat mensen hun hele ziel en zaligheid aan een (soms) wildvreemde vertellen. Of je een primeurtje gunnen. Dan is een simpel dankjewel wel op z’n plaats.

Jan Colijn
Journalist RTV Oost

Foto: RPO/Eric Brinkhorst