Details maken het verhaal

Zodra de scripts van de afleveringen zijn geschreven, beginnen de vragen van de verschillende departementen binnen te stromen. Vragen over kostuums, props, pruiken en make-up. Want allemaal leuk en aardig die scripts, maar wat zien we eigenlijk écht? Welk uniform droeg generaal Winkelman tijdens de meidagen van 1940? Welke onderscheidingen waren te zien? Hoe zag het Algemeen Hoofdkwartier eruit? Wat hing er aan de muur? Wat lag er op zijn bureau? Elk detail telt, omdat het bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal.

En geloof me: echt álles wordt gecheckt. Zo draaiden we een scène waarin een Nederlands gezin samen met een ingekwartierde Duitse soldaat aan tafel zit. Een paar dagen voor de opnames kwam de vraag: wat aten Nederlanders eigenlijk in 1940? Het antwoord bleek niet heel ingewikkeld: stamppot. Zo voor de hand liggend dat je bijna zou denken dat opzoeken niet nodig is. Maar juist dat soort aannames proberen we te vermijden; alles wordt gecontroleerd, hoe klein ook.

Want fouten zitten in een klein hoekje. In het vorige seizoen, over de geschiedenis van Amsterdam, glipte er toch eentje tussendoor. In één van de afleveringen zagen we een Deense migrant die in de zeventiende eeuw Amsterdam binnen kwam lopen. Een jonge vrouw, op zoek naar werk. Zelfverzekerd liep ze door de straten, met haar lange haren los over haar schouders, wapperend in de wind. Klinkt als een mooie scène hè? Wij waren er ook trots op. Totdat er na de uitzending een mail binnenkwam van een historicus: zelfs prostituees droegen hun haar in die tijd niet los op straat… Oeps!

Noa van de Klundert
Redacteur Het verhaal van Nederland