NPO Doc: De Indische tafel – jongens van de Japanse kampen
Een groep mannen van in de negentig komt wekelijks samen voor een Indische lunch. Verschillende van hen zaten tijdens de Tweede Wereldoorlog gevangen in Japanse interneringskampen in Indonesië. In deze documentaire delen ze hun eigen herinneringen en de dagboekfragmenten van hun ouders over hun jeugd in Indonesië. In veel gevallen hebben ze er nooit eerder over gesproken.
Na de verhalen van vrouwen in Japanse kampen in Als ik mijn ogen sluit (2024) vertelt regisseur Pieter van Huystee in De Indische tafel het verhaal van de jongens. De NPO Doc De Indische tafel – jongens van de Japanse kampen ging eerder dit jaar in première en is zaterdag 15 augustus, de dag van de Nationale Indië-herdenking, om 20.25 uur te zien bij de NTR op NPO 2.
De kruidige geur van kreteksigaretten en het getjirp van de krekels: wanneer PIeter van Huystee de mannen vraagt hun ogen te sluiten, keren ze terug naar hun jeugd. Geboren in het koloniale Nederlands-Indië van vóór de Tweede Wereldoorlog, reflecteren zij op de Japanse bezetting, hun leven in de kampen, de bevrijding door de atoombommen en de strijd van jonge Indonesische vrijheidsstrijders.
Met de dagboeken als rode draad vertellen ze openhartig over het gemis van hun vaders, die gedwongen te werk werden gesteld, bijvoorbeeld aan de Birma-spoorlijn. Ze spreken over honger, over hoe hun moeders werden geslagen en hoe lichamen van overleden vrouwen uit het kamp werden gedragen. Samen met nooit eerder vertoonde beelden uit Japanse propagandafilms komt het verleden tot leven. De een heeft goede herinneringen aan het kamp, de ander kijkt met gemengde gevoelens terug.
In alle gevallen heeft het hun leven blijvend getekend. Aan hun kinderen hebben ze later maar weinig verteld. “Opmerkelijk”, zegt een van hen, “ik heb jullie nu meer verteld dan ik ooit aan mijn eigen zoon heb verteld.”
Bron: NTR/BM
