Taco Tackelt: Proeverij
In een restaurant kiezen u en ik vaak één voorgerecht, één hoofdgerecht en één dessert. Deze maand lukte me dat niet. Te veel keuze op de ergernis- en verbazingkaart. Uw amateurcolumnist serveert daarom deze maand een marketing-, media- en telecom- proeverijmenu.
De amuse komt van Jumbo. Er was bescheiden commotie over het Juichjack: de gele J op de linkerborst zou doen denken aan de ster die Joden in de oorlog moesten dragen. Vergezocht, vond ik. Tot ik twee dagen later een mailing kreeg van Jumbo Golf – zelfde moederconcern – met de tekst ‘Under Armour SS collectie’. Denkt daar iemand na? Wie terecht of onterecht met zo’n heikel onderwerp op de vingers is getikt, ‘proeft’ zijn mailings daarna toch driedubbel?
Het voorgerecht smaakt wrang. De Telegraaf melde dat omroepbestuurders zichzelf vorig jaar gemiddeld 4,5% salarisverhoging toekenden. Op de vloer kreeg men er onder de Omroep-CAO 3,2% bij. Dit alles terwijl Hilversum collectief huilend door Den Haag trok vanwege de bezuinigingen. Vrijwel iedereen indexeerde naar het WNT-maximum. Alleen Dominique Weesie (PowNed) en Taco Zimmerman (AVROTROS) lieten de kaviaar staan. Hulde. De omroepen die het hardst roepen over solidariteit en eerlijk delen, bestelden à la carte. U mag zelf het woord ‘links’ invullen.
Het tussengerecht. Uit het NPO-jaarverslag blijkt dat Gerard Timmer een stevige vergoeding meekreeg bij vertrek. De verguisde Frederieke Leeflang nam geen cent mee. Soms zit klasse waar men hem niet zoekt.
Soms zit klasse
waar men hem
niet zoekt
Het hoofdgerecht ligt mij zwaar op de maag: de ACM. Die verbood na lang nadenken de overname van 200.000 Delta-glasvezelaansluitingen door Glaspoort (lees: KPN). Op zich juist. Maar alleen nodig omdat de ACM eerder twee verkeerde besluiten nam: slappe toezeggingen van KPN accepteren én VodafoneZiggo niet reguleren. In de betrokken gebieden liggen nu drie netwerken. Dat kan op termijn niet uit, dat weet ACM ook. Eén netwerk wordt zieltogend en dan zijn het er alsnog twee. Precies wat er gebeurt als men de overname had toegestaan. Dat wordt een broodje bij de rechtbank. De ACM doet of ze lekker streng bezig is, terwijl ze beter weet of eens wat mensen moet vervangen.
Het dessert is van Jan Slagter. In december werd met veel tranen aangekondigd dat Carrie op Vrijdag moest sneuvelen door ‘de forse bezuiniging die politiek Den Haag heeft opgelegd’ – maar Jan Slagters salaris niet deerden, maar dat terzijde. Een petitie, verontwaardiging. Wat schetst mijn verbazing: Carrie komt gewoon terug! Was die eerdere aankondiging echt een gedwongen keuze of opstand-mobilisatie? Ik gok dat Jan en Carrie het recept al kenden voor de eerste traan destijds de grond raakte.
Stiekem benijd ik ze soms heel even. De mensen zonder smaakpapillen. Die tijdens bezuinigingen scrupuleloos maximaal bestellen of besluiten verdedigen waarvan ze zelf weten dat ze niet kloppen. Nooit een wrange nasmaak, nooit iets zwaar op de maag. Wat moet dat rustig eten zijn.
Maar die gedachte is weg voor de koffie op tafel staat. Geef mij maar tafelgenoten als Leeflang, Weesie en Zimmerman die binnen de mogelijkheden kritisch blijven proeven, ook als ze zelf koken. Die doorvragen over het nut van ingrediënten, de chef lastigvallen en een gerecht durven terug- of bijsturen. Aan dat tafeltje is het ‘lastiger zitten’. Maar het is wel waar je wilt zitten.
Taco Jelgersma
Taco Jelgersma is adviseur, ondernemer en co-host van de DutchMedia Podcast. Hij schrijft zijn columns op persoonlijke titel.
