Tranen 1

De afgelopen twee weken was het voortdurend raak. Zelden heb ik zoveel mooie, ontroerende schoonheid op televisie gezien als bij deze Olympische Spelen. Kijk, de verhalen werden altijd verteld en waarom er gewonnen of verloren werd, kon je altijd wel zien en horen. Maar de manier waarop wordt bij iedere Spelen overtroffen. De virtuositeit van de makers, de cameramensen, de audio-technici groeit nog steeds. Ik heb geweldig camerawerk gezien bij vrijwel alle sporten.

Ik heb met ongeloof zitten genieten van al die drone-beelden en al helemaal van het team dat de Spider cam tijdens het gala van het kunstrijden bediende. Hele küren werden volledig op die camera gevolgd. Dikke tranen in mijn ogen, ik vond het beeldschoon.
En jongens: wat is shorttrack televisiegeniek. En salto’s makende skiërs tussen de dwarrelende sneeuw tegen een zwarte hemel, zwaar vermoeide langlaufers in sneeuwbuien en heerlijke totalen van de wintersportplaatsjes, die er uitzagen als Disney-decors.

En onze televisieploegen kunnen het als geen ander. Onder leiding van regisseur Astrid Wisman verzorgden EMG, heet nu Gravity geloof ik, de world feed van het schaatsen. Eén dagje wennen en daarna zat het geramd en zorgde afwisseling voor entertainment. Trots op onze jongens !

Tegen een nog jonge regisseur zeg ik altijd, dat sport de allermooiste live-televisie is. Hou dat vast! Net zoals ik altijd zeg hoe belangrijk een goed 2-shot is. Realiseer je, dat je, als je naar een close-up van één van de twee schakelt, je op dat moment iemand wegschakelt. Geldt ook voor de cameraman, die de prachtige broertjes Jens en Melle interviewt en dan tot drie keer toe inzoomt naar een close up. Soms moet je gewoon van je knoppen afblijven.

En: wat geweldig dat de streamingdiensten in de sport duiken. Ik heb vrijwel alleen maar HBO Max gekeken. Alles is er. In een handige app met een prachtige vormgeving. En ik heb zoveel commercials gezien, dat ik nu tegen onze logeerhond roep: heerlijk hoor, met Jossie naar het Bossie!

Tranen 2
Ik zat ooit in mijn pyjamaatje op tv te kijken naar een typemachine, die met vette geluidsaccenten letter voor letter Achter het Nieuws in een blad papier sloeg. Daarna kwam Koos vertellen hoe de oorlog in Vietnam verliep. En twintig jaar later, toen was ik al video editor, maakte ik hem van dichtbij mee tijdens de ontbijt-sportshow rond de Olympische Spelen Los Angeles 1984. En weer later, sinds Sport7, mag ik ‘Koos’ zeggen.

Die vriendelijke rust en dat vakmanschap ben ik daarna nooit meer tegengekomen. Soms denk ik het bij Jeroen Pauw te zien en Rob Trip leunt er zeker tegenaan.Maar Koos was zó groot. Zo groot worden ze niet meer gemaakt en dat is maar goed ook, want de televisie heeft echte grootheden niet meer nodig. Nu doe je hooguit tien jaar mee en that’s it.

Koos was ook de vader van Ingrid, de grote steun en toeverlaat van good old Guus en de opa van Koos jr, die bij mijn zoon Jeroen in het hockeyelftal zat. Zij mogen trots zijn. Koos is groot gebleven, zolang hij heeft kunnen werken. Daarna was hij een man, die je, als je hem in een café of restaurant in Hilversum zag, altijd een hand ging geven.

En dan liep je even naast je schoenen, omdat hij jouw naam wist. Ik wens de familie veel sterkte.

Jos Budie
Televisieregisseur