Territoriumdrift op 1.800 meter

Afgelopen week voltrok zich een tafereel dat je zelfs op een overvol Amsterdams terras niet zult ervaren. Terwijl wij nog halverwege onze lunch zaten, verscheen ze: zonnebril zo groot dat hij waarschijnlijk fiscale voordelen genoot en een stem zo scherp dat hij een lokale lawine zou kunnen veroorzaken. Of we van plan waren nog lang te blijven zitten, want zíj wilde nu ook weleens in de zon zitten.

De vraag was geen vraag. Eerder een terechtwijzing. Hoe haalden wij het ons in het hoofd om haar zo lang van haar perfecte plekje af te houden? Vermoedelijk had ze al een geweldige foto voor Instagram in gedachten met daarbij de #genieten. Wintersport is natuurlijk allang geen vakantie meer waar je geniet van de sneeuw en hopelijk een beetje mooi weer, maar een plek waar je moet laten zien hoe succesvol je bent. De piste is slechts een hinderlijke onderbreking. Het terras, daar laat je zien hoe goed je het voor elkaar hebt. Wie staat, heeft onvoldoende geanticipeerd. Is in feite mislukt als mens.

Het wonderlijke is dat schaarste hier iets doet met mensen die de rest van het jaar misschien best schappelijk kunnen zijn (maar ik vermoed in dit geval van niet). Op 1.800 meter hoogte raken ze volledig ontregeld door een gebrek aan vrije stoelen in de zon. Want die stoel is geen stoel. Het is een bevestiging. De bevestiging dat je lekker bezig bent. Dat je hier hoort, dat je een winnaar bent. Mijn vriendin deed iets radicaals. Ze bleef zitten. Ze at haar lunch op, bestelde nog een koffie en liet de dame in kwestie in de schaduw staan. En de zon? Die scheen, onverschillig, ook op mensen zonder de druk van het perfecte Instagram plaatje.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter