De Cursus
Wat gaat een week snel voorbij wanneer je iets leuks mag doen zoals het schrijven van deze dagelijkse berichtjes. Het heeft me ook weer aan het denken gezet over een en ander.
Heb ik heel stereotiep toch al aan het begin van een nieuw jaar. Helemaal wanneer je je soms afvraagt wat er allemaal aan de hand is. Een volslagen idioot als Donald die een goudmijn voor de Daily Show is, of bij ons de antidemocraat Geert die het woord ‘bende’ in zijn woord durft te nemen als het over democraat Rob gaat, blijkbaar vergetend hoeveel veroordeelden er op zijn lijst staan.
Toch wil ik deze laatste bijdrage afsluiten met iets dat op een boodschap lijkt. Want het is niet uit te sluiten dat de spierballentaal die veel politici, religieuze leiders, ook in ons land, en andere lieden met invloed, niet voorkomt uit machtswellust maar… angst. Ze zijn bang. Bang voor het zachte, het onschuldige. Bang voor de kracht van vergeving. Bang voor hun eigen ego.
En misschien wel voor dat laatste het bangst. Het ego dat roept: vechten, jij-bakken, afbreken die handel. Triest hè. Is er voor dat soort roeptoeters die we allemaal kennen nog hoop? Jazeker! Ook al geloof ik vooral in de kracht van de natuur en ben ik absoluut niet gelovig in de normale zin des woords, het boek Een Cursus In Wonderen laat zien, als je alle christelijke symboliek even laat voor wat het is, dat je je leven kunt leiden vanuit je eigen kracht in plaats van de door ego gedreven strijdlust. Dat levert mooie muziek, mooie programma’s, een mooiere wereld en vooral, veel geluk op. En dat wens ik iedereen!
Co de Kloet
Creative Catalyst