Briljant

Daar in de regering, dát zijn slechte mensen. En ik wil niet geloven, dat de helft van het Amerikaanse electoraat uit slechte mensen bestaat. Maar, als ze niet slecht zijn, dan moeten ze wel dom, stom, achterlijk en noem maar op, zijn. En vooral ook heel egoïstisch. Zo, dat ben ik kwijt.

Ik schreef gisteren al over het Diamant Diner dat binnenkort voor de derde keer door ons wordt georganiseerd. We doen dat voornamelijk om de gehele (!) groep winnaars één keer per jaar gezellig bij elkaar te hebben. Best wel een gedoetje zo’n etentje organiseren, maar zolang het gewaardeerd wordt, hebben we het er graag voor over.

Er worden weleens vraagtekens gezet bij het feit, dat de Media-Diamanten vrijwel allemaal boven de vijftig zijn. Om dat aan je broek te hebben hangen, is voor een onderscheiding niet zo populair. Het is heel goed te verdedigen natuurlijk: je hebt in je vak, net als een echte diamant, tijd nodig om te groeien naar iets bijzonders. Je moet je vakmanschap opbouwen met heel veel inzet en talent en daar heb je echt een groot aantal jaren voor nodig. En alleen zo word je een voorbeeld in jouw specifieke, mooie mediaberoep.

Gelukkig loopt er heel veel bijzonder getalenteerde jeugd rond. De passie druipt soms al van een teenager af en er zijn ongelofelijk dure producties die volledig worden gerealiseerd door louter jonge mensen.De Stichting Media-Diamant is al geruime tijd aan het onderzoeken of het mogelijk is om ook de jeugd meer bij de onderscheiding te betrekken: de ‘Media-Groeibriljant’ in het leven te roepen.

Jonge talentvolle medewerkers achter de schermen van de media een mentale boost geven om wellicht uit te willen groeien tot een Media-Diamant. We hebben er concrete ideeën over en het aardige is, dat het op termijn ook zal zorgen voor een nieuwe input bij de jaarlijkse diners. Dan ontmoeten de ‘oude garde’ en de ‘jonge honden’ elkaar met een wederzijdse uitwisseling over ons bijzondere beroep.

Aangespoord door deze ideeën besloot ik Jeroen te Nuijl van Broadcast Magazine te vragen of hij geïnteresseerd is in een artikel over een Diamant en een mogelijke Groeibriljant. Want toen ik iets meer dan twee weken geleden een foto op FB zag van onze Media-Diamant Peter Bakker samen met zijn zoon Koen, poserend voor de Olympische ringen in Milaan, werd ik overvallen door een golf van jaloezie.

Je zal maar samen met je zoon als cameramannen mee mogen werken aan de registratie van het schaatsen op de Olympische Spelen. Mogen meedoen is al geweldig, maar met je zoon? Of met je vader? Wie is er dan nerveuzer? Wie maakt de eerste vergissing en wat wordt er nog van elkaar geleerd? En… je zal maar zulke grote schoenen te vullen hebben. Vooral omdat je opa ook nog eens Ruud Dirkse heette. (Ruud was de leermeester van Peter)

Jeroen is enthousiast en ik ga mijn uiterste best doen om er iets moois van te maken. Daarbij maak ik dankbaar gebruik van een hele rits omroepmedewerkers, maar ook mijn schoondochter, die in Milaan op de tribune hebben gezeten en op mijn verzoek de moeite hebben genomen om de mannen achter hun camera te fotograferen.

Jos Budie
Televisieregisseur