Article header image
Article header image

Ouderenfonds

Het kan iedereen overkomen. Soms loopt het leven anders dan je denkt: kinderen die je verliest, vrienden die overlijden of dementeren, gezondheid die bezoekjes ingewikkeld maakt. Hoe ouder je wordt, hoe kleiner je wereld soms lijkt te worden. En dat lijkt me een leeg gevoel. Frustrerend zelfs. Heb je een leven lang voor alles en iedereen gezorgd, is er ineens niemand meer die met aandacht naar je omkijkt.

Juist daarom zet het Nationaal Ouderenfonds zich in tegen eenzaamheid. Vrijwilligers spelen daarin een onmisbare rol. Met hun tijd, aandacht en betrokkenheid maken zij het verschil voor ouderen die zich alleen voelen. Toen ze mij jaren geleden vroegen ambassadeur te worden, zei ik meteen ja.

Samen iets doen helpt. Met de PlusBus op pad, naar het strand, een kerstdiner, een theatermiddag of samen bewegen met OldStars, waar de derde helft altijd wordt gevierd. Hier ontstaan gesprekken. Hier letten de mensen op elkaar. Het mooiste moment? Als iemand zonder verwachtingen (soms zelfs met een moppersnoet) meegaat en met een brede glimlach naar huis gaat.

Er ontstaan vriendschappen. Maar misschien nog belangrijker: ouderen durven elkaar weer om hulp te vragen en voelen dat ze ertoe doen. Ook vrijwilligers ervaren dat hun inzet waardevol is. Het geeft een warm gevoel om te merken dat jouw aandacht echt iets betekent voor iemand anders.
En dat is precies waar het om gaat. Samen is het leven leuker.

Vivian Slingerland
Presentatrice, podcasthost & dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Koffietijd

Loretta Schrijver die ons in vervoering bracht als ze over dieren sprak. Ontroerende gesprekken met Quinty Trustfull. De scherpe zakelijke inzichten van Pernille La Lau. London Loy die de sterren van de hemel kookte. En de eindeloze lol met Patrick Martens. Eén moment vergeet ik nooit: zittend op een trilplaat proberen een glas water te drinken. Het resultaat? Een hysterische, trillende slappe lach en natuurlijk overal water.

Achter de schermen stond ook een fantastisch team. Redacteuren, producers en jonge mensen die met energie en creativiteit elke dag weer een programma maakten. Samen zorgden we ervoor dat er iets ontstond waar kijkers zich in herkenden. Want Koffietijd was meer dan een televisieprogramma. Het was een vast moment op de dag. Voor sommige mensen zelfs een klein rustpunt.
Even ontsnappen aan zorgen, ziekte, verdriet of studiestress. Gewoon een kop koffie, een goed gesprek en het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Juist daarom geloof ik dat zulke programma’s belangrijk zijn. Niet schreeuwerig of negatief, maar met aandacht voor het goede, het gewone en het menselijke.
Dus ja, ik mis het.
En ik weet zeker: ik ben niet de enige.

Vivian Slingerland
Presentatrice, podcasthost & dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

De zon schijnt, de tank huilt

Iets te vaak zie ik weer net iets te dikke mannen van middelbare leeftijd in een iets te strak pakje op de wielrenfiets voorbij racen alsof ze nog een kans maken om een klassieker als Parijs-Roubaix te kunnen winnen.
Petrolheads zoals ikzelf, willen ook rijden, maar dan wel in iets met genoeg PK’s zodat ze zelf kunnen ontspannen. Vaak met het trotse klassiekerbezit dat de hele winter in de garage aan een druppellader heeft gehangen. Hup, naar buiten! Er is helaas iets tragisch aan deze eerste lenteweek voor de verstokte autoliefhebber. Je wilt rijden. Ramen open, zonnebril op standje Côte d’Azur en een fijn Italiaans muziekje op, omdat het enige stijl suggereert.

So far, so good…totdat je bij het tankstation komt. De brandstofprijzen lijken inmiddels meer een lifestylekeuze. Alsof je even elk jaar een Birkin Bag van Hermes in je tank leeggiet. Nog niet zo heel lang geleden stond de auto voor vrijheid, het idee dat je elk moment weg kunt. Even de tank volgooien en je kunt naar Parijs, Berlijn of Praag. We verlangen nog steeds naar die vrijheid, maar nu checken we eerst de brandstof-app op zoek naar het goedkoopste pompstation.
Natuurlijk hebben de huidige torenhoge brandstofprijzen deels te maken met de geopolitieke onrust. Zolang de Straat van Hormuz afgesloten is, merken wij dat aan de pomp. Toch scheelde het, voordat er bommen op Teheran vielen, in sommige gevallen al een halve euro per liter als je net over de grens in België aan de brandstofslang ging hangen.

Nou hoef je met mij heus geen medelijden te hebben. Het is geen pretje aan de tank, maar ik kan het me veroorloven. Bovendien kan ik ervoor kiezen om elektrisch te rijden. Niet heel leuk, maar wel comfortabel en nu de zon zo uitbundig schijnt, blijken de zonnepaneeltjes op het dak weer een prettige investering.
Helaas kan niet iedereen zich dit veroorloven. Uit onderzoek van de ANWB blijkt dat 32% van de automobilisten autorijden te duur vindt. Een op de tien automobilisten moet het huishoudbudget aanpassen om nog te kunnen rijden. En vergis je niet. Veel van deze mensen hebben niet de mogelijkheid om thuis te werken of op een andere manier te reizen. De lente is een tijd van verandering, nieuwe energie en hoop op een betere toekomst. Tot die betere toekomst er is, blijft het nog even huilen aan de pomp.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Weten wat je weten wilt

Dat klinkt misschien wat cryptisch, maar het is wel de sleutel tot een succesvolle middag. Het was ooit een van de eerste lessen, die ik al meer dan 25 jaar geleden bij BNR Nieuwsradio leerde van hoofdredacteur Michiel Bicker Caarten. De les was bedoeld als voorbereiding op een goed interview, maar is minstens net zo waardevol op het podium.

Een dagvoorzitter die alleen aankondigt, de tijd bewaakt en glimlacht naar de zaal, doet zijn of haar werk technisch gezien prima, maar het smaakt ongeveer hetzelfde als lauwe catering: het vult, maar niemand wordt er echt blij van. Een dagvoorzitter die weet wat hij of zij weten wil, voegt een extra scherp ingrediënt toe en tilt daarmee de bijeenkomst naar een hoger niveau.

Die komt niet om tijd te vullen, maar om informatie te vergaren, voor zichzelf en het publiek. Want laten we eerlijk zijn: veel evenementen zijn vaak slechts een aaneenschakeling van Powerpoints, van de ene veel te volgeplakte slide naar de volgende. Het wordt pas echt leuk als het een beetje gaat schuren, als het publiek op het puntje van de stoel gaat zitten of keihard moet lachen.

“Weten wat je weten wilt” begint al vóór het evenement. Het betekent dat je als dagvoorzitter niet alleen het programma doorneemt, maar het gesprek aangaat met de organisatie. Wat moet er écht uit deze dag komen? Wat mag er schuren? Wat mag er mislukken? Wat wil je dat mensen morgen anders doen? Het antwoord op die laatste vraag is wat mij betreft dat meer mensen weten wat ze weten willen. Want deze journalistieke les is eigenlijk overal toepasbaar. Tijdens een interview, bij het leiden van je bedrijf, maar dus ook bij de keuze voor een dagvoorzitter.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Een kabinet met ondernemersliefde… vooralsnog

Het klinkt allemaal als muziek in de oren van iedereen die zijn nek uitsteekt om een bedrijf te bouwen en daarmee werkgelegenheid te creëren. Werkgeversorganisaties reageerden dan ook opgelucht en positief. Eindelijk een kabinet dat het verdienvermogen van Nederland expliciet benoemt als prioriteit. Hebben we dat niet vaker gehoord? Klinkt misschien sceptisch, maar ik laat me graag verrassen. 

Dat het kabinet zich hard maakt voor ondernemerschap is overigens wel terecht. Ondernemers zijn de motor van onze economie. Ze nemen risico’s waar anderen zekerheid verkiezen. Ze creëren banen, betalen belastingen – daar gaan we voorlopig maar even van uit – en bouwen bedrijven die soms uitgroeien tot internationale kampioenen. In Nederland zijn we geneigd daar wat zuinig over te doen. Succes mag, maar opscheppen liever niet. Rijk worden is toegestaan, maar je moet vooral niet denken dat je iets voorstelt.

Dat is een gemiste kans. We zouden ondernemerschap vaker mogen vieren. Niet alleen omdat succes inspirerend is, maar ook omdat het anderen aanzet om hetzelfde te proberen. Een land dat zijn ondernemers te veel wantrouwt, ondermijnt zijn eigen toekomst. Maar laten we één ding duidelijk houden. Een voetstuk is geen vrijbrief. Elk jaar ontdekt de redactie van Quote genoeg misstanden om weer een vilein stukje over te tikken. 

Bij Quote bewonderen we de durf, de visie en de volharding van veel ondernemers. Tegelijkertijd blijven we de luis in de pels van vermogend Nederland. Want waar geld, macht en ambitie samenkomen, ontstaan ook verleidingen en soms ontsporingen. Juist de mensen die het verst komen, moeten accepteren dat ze kritisch gevolgd worden.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Quote blijft doorbijten

Quote is namelijk geen gewoon blad. Het is een ijzersterk merk, synoniem geworden met succes, ambitie en eerlijk is eerlijk, een gezonde fascinatie voor het grote geld. We schrijven er met liefde over, maar altijd wel met een grote knipoog.
Iedereen kent de Quote 500. Het is ons kroonjuweel en tevens het langstlopende journalistieke project van Nederland. Toch is Quote veel meer dan een overzicht van de rijkste 500 Nederlanders. Het is een redactie met journalisten die dieper durven te graven, nog een document opvragen en zich niet met een kluitje het riet in laten sturen. Het levert geweldige verhalen op. En elke maand een trots moment als het nieuwe nummer op mijn bureau ligt. Ik zie een redactie die wil winnen. Die elke keer een nog beter blad wil maken dan de vorige editie.

Wat me misschien wel het meest is opgevallen, is de energie buiten het papier. Iedereen die aan Quote werkt, doet dat met een enorme gedrevenheid. Of het nou gaat om de online activiteiten op quotenet.nl, onze socials of Club Quote, waar ondernemers van elkaar leren en verhalen delen.
Mijn eerste vier maanden waren intens, leerzaam en vormden een bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Quote is al veertig jaar het bijtertje van de Nederlandse journalistiek. Het blad waar iedereen in wil staan, maar waar bijna niemand openlijk voor uit wil komen. Quote zal ook de komende jaren op zoek gaan naar opmerkelijke verhalen. En geloof me, we zijn nog lang niet uitgegraven.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Territoriumdrift op 1.800 meter

Afgelopen week voltrok zich een tafereel dat je zelfs op een overvol Amsterdams terras niet zult ervaren. Terwijl wij nog halverwege onze lunch zaten, verscheen ze: zonnebril zo groot dat hij waarschijnlijk fiscale voordelen genoot en een stem zo scherp dat hij een lokale lawine zou kunnen veroorzaken. Of we van plan waren nog lang te blijven zitten, want zíj wilde nu ook weleens in de zon zitten.

De vraag was geen vraag. Eerder een terechtwijzing. Hoe haalden wij het ons in het hoofd om haar zo lang van haar perfecte plekje af te houden? Vermoedelijk had ze al een geweldige foto voor Instagram in gedachten met daarbij de #genieten. Wintersport is natuurlijk allang geen vakantie meer waar je geniet van de sneeuw en hopelijk een beetje mooi weer, maar een plek waar je moet laten zien hoe succesvol je bent. De piste is slechts een hinderlijke onderbreking. Het terras, daar laat je zien hoe goed je het voor elkaar hebt. Wie staat, heeft onvoldoende geanticipeerd. Is in feite mislukt als mens.

Het wonderlijke is dat schaarste hier iets doet met mensen die de rest van het jaar misschien best schappelijk kunnen zijn (maar ik vermoed in dit geval van niet). Op 1.800 meter hoogte raken ze volledig ontregeld door een gebrek aan vrije stoelen in de zon. Want die stoel is geen stoel. Het is een bevestiging. De bevestiging dat je lekker bezig bent. Dat je hier hoort, dat je een winnaar bent. Mijn vriendin deed iets radicaals. Ze bleef zitten. Ze at haar lunch op, bestelde nog een koffie en liet de dame in kwestie in de schaduw staan. En de zon? Die scheen, onverschillig, ook op mensen zonder de druk van het perfecte Instagram plaatje.

Meindert Schut
Hoofdredacteur Quote/presentator/dagvoorzitter

Bericht delen
Article header image
Article header image

Deadline

‘Broadcast Magazine: Sorry, ik doe maar wat.’ Maar deze avond zal ik niet vergeten. Gisteren schreef ik op deze plek nog over de Media-Groeibriljantjes en als voorbeeld noemde ik Peter en Koen Bakker. Toevallig vader en zoon en allebei cameraman. Het eerste wat ik diezelfde ochtend op FB zag was een foto van steadicam-operator Job Scholtze samen met zijn zoon werkzaam op de set van The Passion.
Ooit regisseerde ik het WK honkbal met vader Bert en zoon Jasper Brussche aan de camera en Colin Tennigloo werkte pas geleden voor mij op de portable bij That’s my Jam. Met zijn vader Ben draaide ik dertig jaar geleden al. En Jeroen, mijn eigen zoon, is nu ook al een tijdje in mijn regie-sporen getreden. De grote drama-televisieregisseur van vroeger, Walter van der Kamp, had ook een zoon: Jurriaan.

En NEP eerste cameraman Jurriaan van der Kamp is gisteravond tot zijn grote verrassing vereerd met de 20e Media Diamant. Zo terecht! Het juryrapport, dat de burgemeester van Hilversum Gerhard van den Top hem voorlas, vermeldde onder meer: ‘Er was geen ontkomen aan: Jurriaan hoort thuis op de Diamant Muur. Een zuiverder Diamant zal er niet te vinden zijn. Zijn camera-vakmanschap staat buiten kijf. En hij is een kundig, motiverende leermeester met een ontzagwekkende hoeveelheid leerlingen, die zonder uitzondering met de meeste lof aan hun opleiding terugdenken. Zijn kennis reikt verder dan alleen het eerste cameraman zijn: Het hele televisieproces beheerst hij als geen ander. En dát maakt hem van onbetaalbare waarde voor iedere regisseur en programmamaker.’

Zijn onderscheiding zal in juni worden onthuld op de Diamant Muur op het Joop van Endeplein op het Mediapark. Zorg dat je de datum te weten komt, want ook dat zal een bijzondere bijeenkomst worden. Net als het derde Diamanten Diner in restaurant PARC gisteravond in Hilversum. 

Ondanks een rommelig begin. Want probeer op een koopavond maar eens een parkeerplek te vinden in de buurt van de Oude Haven. Ik verontschuldig me bij Bob Rooyens voor deze inschattingsfout. Bob heeft een half uur tevergeefs rondgereden en heeft toen rechtsomkeert gemaakt. Een groot gemis voor ons.

Bob kon geen getuige zijn van de verdiende lof voor Jurriaan. En hij heeft ook niet kunnen genieten van die geweldige entertainer Eppo van Nispen tot Sevenaer, die zelf relativeerde “van de laagste adel die je kunt bedenken” te zijn. De Rijksarchivaris bood iedere Media Diamant ook nog levenslange gratis toegang tot Beeld & Geluid aan. Mét gast en een kopje koffie!

Bob miste ook onze speciale gast Sander van Hoorn, de sterverslaggever van het NOS Journaal. Sander hield een mooie redevoering over zijn werkzaamheden en in het bijzonder over wat zijn medewerkers achter de schermen voor hem betekenen. De cameraman, de redacteur en bijvoorbeeld ook zijn radioregisseur. Stuk voor stuk diamanten, die hij zelfs af en toe moet beschermen, als alle journalisten weer eens ’tuig van de richel’ zijn genoemd en zij niet zo gemakkelijk de NOS-stickers op hun apparatuur kunnen verwijderen.

Interessant om te horen, dat Sander zich soms op zijn hotelkamer terugtrekt om zichzelf extra boos te maken over de misstand, waar hij even later live over moet berichten. Geweldige man en wij hingen aan zijn lippen. Ik gaf hem namens het bestuur de mooiste fles Barolo die ik ooit heb gekocht, maar noemde het een Bolero. Verder gaat alles goed met me.

Dit is het laatste stukje tekst dat ik mag inleveren. Jammer: Ik had graag nog keihard uit willen halen naar Baudet, Wilders, nog meer Trump en de bezuinigingen bij de Publieke Omroep. Naar bedrijven die niet door hebben dat je ‘classy staff’ juist kost wat het kost moet zien te behouden. Die geeft een lift aan je organisatie en is een onmisbaar voorbeeld voor al je personeel. Of even schoppen tegen de moeite die het kost om afscheid te nemen van het regievak. En misschien zou ik zelfs het lef hebben gevonden om te schrijven wat ik vind van het werk van mijn collega’s. 

Maar ik had ook Bert Maalderink willen verdedigen en mijn lof uitspreken voor Ghislaine Plag en Henry Schut. Hij zei: ‘Dat was hem weer’.

Jos Budie
Televisieregisseur

Bericht delen
Article header image
Article header image

Briljant

Daar in de regering, dát zijn slechte mensen. En ik wil niet geloven, dat de helft van het Amerikaanse electoraat uit slechte mensen bestaat. Maar, als ze niet slecht zijn, dan moeten ze wel dom, stom, achterlijk en noem maar op, zijn. En vooral ook heel egoïstisch. Zo, dat ben ik kwijt.

Ik schreef gisteren al over het Diamant Diner dat binnenkort voor de derde keer door ons wordt georganiseerd. We doen dat voornamelijk om de gehele (!) groep winnaars één keer per jaar gezellig bij elkaar te hebben. Best wel een gedoetje zo’n etentje organiseren, maar zolang het gewaardeerd wordt, hebben we het er graag voor over.

Er worden weleens vraagtekens gezet bij het feit, dat de Media-Diamanten vrijwel allemaal boven de vijftig zijn. Om dat aan je broek te hebben hangen, is voor een onderscheiding niet zo populair. Het is heel goed te verdedigen natuurlijk: je hebt in je vak, net als een echte diamant, tijd nodig om te groeien naar iets bijzonders. Je moet je vakmanschap opbouwen met heel veel inzet en talent en daar heb je echt een groot aantal jaren voor nodig. En alleen zo word je een voorbeeld in jouw specifieke, mooie mediaberoep.

Gelukkig loopt er heel veel bijzonder getalenteerde jeugd rond. De passie druipt soms al van een teenager af en er zijn ongelofelijk dure producties die volledig worden gerealiseerd door louter jonge mensen.De Stichting Media-Diamant is al geruime tijd aan het onderzoeken of het mogelijk is om ook de jeugd meer bij de onderscheiding te betrekken: de ‘Media-Groeibriljant’ in het leven te roepen.

Jonge talentvolle medewerkers achter de schermen van de media een mentale boost geven om wellicht uit te willen groeien tot een Media-Diamant. We hebben er concrete ideeën over en het aardige is, dat het op termijn ook zal zorgen voor een nieuwe input bij de jaarlijkse diners. Dan ontmoeten de ‘oude garde’ en de ‘jonge honden’ elkaar met een wederzijdse uitwisseling over ons bijzondere beroep.

Aangespoord door deze ideeën besloot ik Jeroen te Nuijl van Broadcast Magazine te vragen of hij geïnteresseerd is in een artikel over een Diamant en een mogelijke Groeibriljant. Want toen ik iets meer dan twee weken geleden een foto op FB zag van onze Media-Diamant Peter Bakker samen met zijn zoon Koen, poserend voor de Olympische ringen in Milaan, werd ik overvallen door een golf van jaloezie.

Je zal maar samen met je zoon als cameramannen mee mogen werken aan de registratie van het schaatsen op de Olympische Spelen. Mogen meedoen is al geweldig, maar met je zoon? Of met je vader? Wie is er dan nerveuzer? Wie maakt de eerste vergissing en wat wordt er nog van elkaar geleerd? En… je zal maar zulke grote schoenen te vullen hebben. Vooral omdat je opa ook nog eens Ruud Dirkse heette. (Ruud was de leermeester van Peter)

Jeroen is enthousiast en ik ga mijn uiterste best doen om er iets moois van te maken. Daarbij maak ik dankbaar gebruik van een hele rits omroepmedewerkers, maar ook mijn schoondochter, die in Milaan op de tribune hebben gezeten en op mijn verzoek de moeite hebben genomen om de mannen achter hun camera te fotograferen.

Jos Budie
Televisieregisseur

 

Bericht delen